Sławne Rody

Na przełomie XVI i XVII wieku dziedzicami wsi Rzeczniów był ród Skarszewskich. Im osada zawdzięcza istnienie parafii. Skarszewscy pochodzili z województwa kaliskiego. W 1564 roku poborcą podatkowym w tym województwie był niejaki Maciej, który miał czterech synów. Najstarszy z nich Marcin wybrał stan duchowny zostając cystersem w Wąchocku. Z czasem został tam opatem. Kolejny z braci Stanisław - również duchowny - był scholastykiem krakowskim i kustoszem wiślickim. Obydwaj porzucili rodzinne strony i przenieśli się do Małopolski. Być może starsi bracia pociągnęli za sobą dwóch młodszych braci, czyli Mikołaja i Jana. Można domniemywać, że Mikołaj Skarszewski dzięki protekcji brata został starostą siewierskim (Księstwo Siewierskie należało do biskupów krakowskich). Jan Skarszewski najmłodszy z braci karierę zrobił również dzięki związkom z biskupami krakowskimi. Został mianowicie starostą iłżeckim. Był więc zarządcą iłżeckich dóbr biskupich. Być może przebywając w Iłży zainteresował się ziemiami w pobliżu granic dóbr biskupich. W 1590 roku był już właścicielem Rzeczniowa i okolic zakładając tu parafie.


W latach pięćdziesiątych XVIII wieku dobra rzeczniowskie wraz z Grabowcem były dziedzictwem Jana Łochockiego starosty krzeczkowskiego.
W październiku 1755 roku - odbył się ślub jedynej córki Jana Łochockiego Jadwigi Korduli z Piotrem Małachowskim. W posagu Piotr Małachowski objął dobra rzeczniowskie.
Piotr Małachowski- syn Adama Małachowskiego- odebrał staranne wychowanie i wykształcenie w Polsce i we Francji. Do kraju wrócił w 1753 roku. Ojciec zaczął wtedy wprowadzać syna w tajniki polityki. W 1755 r. otrzymał starostwo oświęcimskie. W polityce początkowo związany był ze stronnictwem hetmańskim. Był wielokrotnym posłem na Sejm z księstwa zatorskiego i oświęcimskiego. Na sejmie konwokacyjnym w 1764 roku, gdy królem obierano Stanisława Augusta Poniatowskiego zaprotestował razem z innymi posłami przeciw obecności na sejmie wojsk rosyjskich.


Rzeczniów był jedynym majątkiem Piotra Małachowskiego do 1767 roku do chwili śmierci ojca. Wówczas otrzymał spory majątek (w tym majątek Niedźwiedź w województwie krakowskim) w ramach podziału majątku ojca.
Piotr Małachowski cieszył się uznaniem i szacunkiem za to, że był niezwykle gospodarny i oszczędny, co nie często zdarzało się w tamtych czasach. Zostawił po sobie pamiętniki (dostępne w Bibliotece Jagiellońskiej).
W polityce działał przeciwko wpływom rosyjskim. Był nawet aresztowany przez Rosjan. Popierał konfederację barską z lat 1768-72; jednak po jej upadku poparł króla i działał w stronnictwie królewskim. Został za to wynagrodzony zaszczytami i tytułami. W 1778 roku został marszałkiem Trybunału Koronnego i kawalerem orderu św. Stanisława. W styczniu1780 roku stał się kasztelanem wojnickim i kawalerem orderu Orła Białego, a w styczniu 1782 roku został wojewodą krakowskim. Cieszył się poparciem króla. W czerwcu 1787 roku król wydał na jego część wielką ucztę w Krakowie.
W latach osiemdziesiątych XVIII wieku Piotr Małachowski przestał się jednak angażować w politykę. Przyczyną tego była choroba (napady podagry) a od 1789 roku procesy ze spadkobiercami zmarłej żony.


W sierpniu 1790 roku ożenił się powtórnie z Teklą z Wodzickich. Nie angażował się jednak w pracę Sejmu Wielkiego i Konstytucję 3 Maja. W 1797 roku spisał testament. W dokumencie tym podarował 200 zł na msze w parafii rzeczniowskiej a 100 zł na msze w parafii grabowieckiej. Dał też sumę 50 zł dla ubogich przy obu parafiach. Nie zapomniał nawet o niejakim Józefie Kuchcie, któremu zapisał 50 zł „na krowę dla matki” i „Wicusiowi z Rzeczniowa 50 zł”.
Piotr Małachowski zmarł w Niedźwiedziu dnia 3 XII 1799 roku. Jego żona Tekla z Wodzickich znana była z pomocy ubogim. Objęła ona dobra rzeczniowskie w dożywotnie posiadanie.