Rzeźba

Czesław Gontarczyk
Mieszkaniec Rzeczniówka – swoje zamiłowanie do rzeźbienia odziedziczył po dziadku. Jego prace są wyrazem zainteresowania nurtem wiejskim.

 

Włodzimierz Węgrzecki
Pochodzi z Rzeczniowa, obecnie mieszka w Wąchocku. W życiu jest ważne, aby podążać za pasją, dlatego też nie przerwanie rzeźbi od 1981 roku. Jego prace to zarówno formy dotyczące „ginących zawodów” jak i prace o tematyce religijnej. Autor sięga do interesujących go motywów ludowych i obyczajowych.

 

Gruszczyński Władysław
Urodził się w Rzeczniowie 27 sierpnia 1935 roku – zmarł w listopadzie 2011r. Ukończył Gimnazjum w Świebodzicach, Studium prawnicze. W 1960 roku rozpoczął pracę w Milicji w Radomiu, gdzie pracował do 1979 roku, do odejścia na emeryturę. Od tego czasu poświęcił się całkowicie swojej życiowej pasji – rzeźbiarstwu, którą odkrył w nim i ukierunkował etnograf ziemi radomskiej dr Stefan Rosiński. Lata spędzone w Rzeczniowie umożliwiły artyście kontakt z życiem codziennym dawnej wsi.
To właśnie historia i tradycja wsi radomskiej, w tym i rodzinnej stały się motywem przewodnim wielu prac Władysława Gruszczyńskiego. Mając świadomość zmian, jakie dokonały się na wsi artysta pragnął uwiecznić ginące zawody, trudną pracę drwali, kosiarzy, wiejskiego cieśli czy szklarza. Tak powstały prace m. in.: „Szewc”, „Chłop z kosą”, „Chłop z grabiami”, „Siewca i Kowale”.
Władysław Gruszczyński wiele swoich prac poświęcił tematyce związanej z wiarą i kościołem. Z inspiracji motywami religijnymi powstały wykonane głównie w drewnie lipowym, topolowym, czarnym dębie, m.in. rzeźby: „Ucieczka do Egiptu” (1973), „Droga Krzyżowa” (1974), „Ostatnia wieczerza” (1978), „Pieta” (1976). Z zamiłowania do tematów sakralnych stworzone zostały również przepiękne szopki bożonarodzeniowe. Swoją pierwszą wystawę zorganizował w 1972 roku w MKPiK w Radomiu. Potem przyszły inne wystawy indywidualne, m.in. Wilhelmshaven (RFN), Strausma Bukta (Norwegia 1986), Wiesbaden (1987) oraz zbiorowe w kraju i zagranicą: Warszawa 1975, Totmus-Bawaria-1990. Za swoje prace W. Gruszczyński otrzymał około 35 nagród w konkursach i plenerach, m.in. nagrodę specjalną w konkursie „Współczesna sztuka sakralna” –1973, II-gie miejsce w „Wieś Radomska wczoraj i dziś” –1976, I-miejsce w Turnie-1987. Rzeźbiarza uhonorowano też wieloma odznaczeniami, wśród których znajduje się najbardziej ceniony przez artystę Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski - 1985. Od początku działalności twórczej artysta przejawiał także duże zaangażowanie społeczne w środowisku twórców ludowych. Dlatego też w 1977 roku W. Gruszczyński został wybrany prezesem Wojewódzkiego Oddziału STL w Radomiu, zaś 1983 roku został prezesem Zarządu Głównego w Lublinie, pełniąc tę funkcję przez dwie kadencje. Władysław Gruszczyński łączy zamiłowanie do rzeźbienia z pasją kolekcjonera. Od wielu lat opracowywał biografię diabła polskiego, skatalogował około 140 diabłów, zebrał około 600 diabłów i czarownic, które sam zaprojektował i wyrzeźbił. W kolekcji diabłów znajdują się również „rzeczniowskie” diabły: Graniczny, Miklusz, Ulny i Punik. W 1999 roku Gminna Biblioteka Publiczno-Szkolna zorganizowała wystawę rzeźby W. Gruszczyńskiego w Rzeczniowie w jego „małej ojczyźnie”, tu gdzie ojciec zaszczepił mu zamiłowanie do rzeźby w drewnie.